“Voor mij is de kern van ons werk dat we de kinderen, jongeren en gezinnen die we begeleiden echt zien. Het zijn geen dossiers of afspraken in je agenda. We hebben het over mensen. Echte mensen met echte verhalen, die veel hebben meegemaakt. Ze willen gezien en gehoord worden. Ik vind het mooi hoe we dat bij Parlan doen. Wij luisteren, kijken naar het verhaal achter de cliënt, staan naast ze en als het nodig is zetten we een paar stappen extra. Omdat we willen begrijpen hoe het zit.   

Tijd en aandacht  

‘Echt zien’ zit verweven in de persoon die ik ben, als traumabehandelaar en directeur. In die eerste rol zorg ik ervoor dat ik echt aanwezig ben in een gesprek of tijdens een behandeling. Dat ik daar met tijd en aandacht zit, zonder gehaast te zijn. Met een open houding, nieuwsgierig en onbevooroordeeld. Ik merk dat als ik zo werk er verbinding ontstaat met de persoon of personen tegenover me. Mensen voelen het wanneer je oprecht bent, wanneer je geen kunstje doet, maar jezelf meebrengt.  

Woorden geven 

Wat me helpt, is plezier maken. Met speelse werkvormen of door wat lucht in een gesprek te brengen. Vaak zijn het zware gesprekken die je voert. Een lolletje kan verfrissend werken. Lachen is altijd goed. Vervolgens zoek ik samen met cliënten uit waar ze tegenaan lopen en probeer ik de vertaling te maken. ‘Dus als ik het goed begrijp, werkt het bij jou zus en zo?’ Je geeft woorden aan gevoelens, gedachtes en verbanden, waar cliënten zelf niet altijd woorden voor hebben. Daarmee maak je tegelijk duidelijk dat je iemand ziet en hoort.   

Weerstand tegen hulpverleners 

Ik moet vaak denken aan het gezin met pleegkind dat vastliep vanwege allerlei trauma’s in zijn jeugd. Het zorgde voor veel ruzies, escalaties en agressie. De pleegouders hadden meerdere keren aan de bel getrokken, maar werden niet gehoord en geholpen. Ze hadden geen vertrouwen meer in de hulpverlening en waren erg teleurgesteld. Toen ze op het punt stonden om af te haken, kregen mijn collega en ik de vraag of we intensieve traumabehandeling wilden vormgeven voor dit kind. 

 Kwetsbaar opstellen 

Natuurlijk. We laten niemand bungelen. Nooit niet. We zijn begonnen met luisteren, met hun verhaal erkennen en eerlijk zijn over wat we konden bieden. En we stelden ons kwetsbaar op. ‘Wij denken dat dit traject hem en jullie kan helpen. Maar jullie kennen hem door en door. Wat denk je dat het beste werkt?’ Door ze mee te nemen in het proces groeide het vertrouwen en zochten we samen naar de juiste ingang, met steeds weer bijstellen. Als er dan beweging in komt, de uithuisplaatsing wordt afgewend en de jongen beter in zijn vel zit, ja, dan denk ik: daar doen we het voor.  

 Bewust zien 

Nu ik directeur ben van het Expertisecentrum ben ik mij er extra van bewust dat collega’s net zo goed de behoefte hebben om gezien te worden. Dat zit hem vaak in kleine dingen. Dat als ik in de gang loop, ik iedereen groet of in de deuropening even een praatje maak: ‘Hoe gaat het met je?’ Ook als ik weinig tijd heb. Daarbij ben ik altijd nieuwsgierig naar hun visie of ideeën. Ik vind het belangrijk om open en toegankelijk te zijn. Het kan dat mensen opkijken naar iemand die directeur is. Dat is totaal niet nodig. Mijn deur staat altijd open. Ook voor een geintje.   

 Aan boord 

Ik wil dat we een organisatie zijn waar we kunnen leren, vallen en opstaan. Waar we gelijkwaardig zijn. De een is jeugdzorgwerker omdat die goed is in het werken met kinderen en op de meest creatieve manieren een ingang tot contact weet te vinden. De ander wordt directeur omdat die het leuk vindt om over beleid na te denken en situaties goed kan analyseren. Maar het één is niet beter dan het ander. We hebben elkaar hard nodig om samen de best mogelijk hulp aan cliënten te bieden. En dus is het fijn om de grote diversiteit aan kennis en vaardigheden van al die professionals aan boord te hebben.”