Laatst kreeg ik een appje van een moeder uit een gezin waar ik met een collega best wel lang heb ingezeten. Ze vertelde dat het goed met haar ging. Een paar dagen eerder hadden zij en haar ex samen hun zoon op Schiphol uitgezwaaid. Die ging voor een stage naar het buitenland. Tijdens ons begeleidingstraject was dat ondenkbaar. De ouders stonden lijnrecht tegenover elkaar, de kinderen waren verdeeld en er waren heftige conflicten. Dat ze daar samen stonden, voelde als een klein wonder.

Strohalm

Als wij bij een gezin betrokken raken, is er meestal al een lange weg afgelegd. Ouders zijn vaak via de gemeente, mediators of andere hulpverleningstrajecten bij Parlan terechtgekomen. En nog steeds is het niet gelukt om samen de opvoeding vorm te geven. Kinderen raken klem, vertonen probleemgedrag of voelen zich onveilig. Dan worden wij ingeschakeld. Wij zijn vaak de laatste strohalm. Dat besef geeft mij extra motivatie om door te gaan, juist ook als het moeilijk wordt.

De volle laag

Dat was in dit gezin niet anders. Soms kregen wij als hulpverleners ook de volle laag. Dan werden er persoonlijke, nare opmerkingen naar je hoofd geslingerd, die behoorlijk binnenkwamen. Of ze wilden de samenwerking beëindigen. Ik weet nog dat ik bij mezelf dacht: misschien is het inderdaad beter om te stoppen, dit gaat niet werken zo. Maar juist dan ga ik terug naar waarom ik dit werk doe. Dan denk ik: deze mensen hebben het zwaar. Ze zijn in paniek en hebben het nodig om gezien en gehoord worden. Wij kunnen ze de hulp bieden die nodig is.

Compassie

Die houding vraagt om compassie. Niet om alles goed te praten, maar om te blijven zien wat er onder het gedrag ligt. Angst, verdriet, wantrouwen, onmacht. In complexe scheidingen wordt alles persoonlijk. Ouders kunnen je raken, je onder druk zetten of afwijzen. De verleiding is groot om afstand te nemen. Maar ik probeer juist dan te blijven kijken: wat speelt hier echt, en wat hebben deze ouders en kinderen nodig? Soms is dat erkenning, soms duidelijke kaders, en vaak allebei.

Rust creëren

Waar die compassie vandaan komt? Ik heb eigenlijk altijd wel begrip voor mensen. Hoe iemand is geworden, waarom hij of zij een bepaald gedrag vertoont of hoe ze in een bepaalde situatie zijn beland. En ik vind het belangrijk dat er goed en zorgvuldig met kinderen omgegaan wordt. Dat neem ik mee van vroeger. Bij ons thuis ging ook niet alles even soepel. Hoe dan ook, je wilt voorkomen dat kinderen de dupe van een scheiding worden. Je wilt rust creëren zodat ze zich kunnen blijven ontwikkelen.

Buiten de lijntjes

‘Ervoor blijven gaan’ zit soms ook in kleine dingen. Ik heb wel eens een zaak gehad die ik eigenlijk klaar was. Het dossier moest dicht. Toch bleef er een vader met vragen achter. Die kan ik dan niet laten zitten. Dus ik ben naar hem toegegaan voor een laatste gesprek. Hij was me er dankbaar voor. Ik had er zelf ook een goed gevoel bij. Soms moet je even buiten de lijntjes kleuren om een zaak netjes af te ronden.

Volhouden

Nog even terugkomend op het appje van de moeder, ik moest toen gelijk denken aan het gesprek dat we op het einde van het traject met de ouders hadden. Ze waren dankbaar en blij dat we ondanks alles niet de begeleiding hadden stopgezet en we de verbinding waren blijven zoeken. Het laat voor mij zien dat volhouden zin heeft. Dat is ook wat ik in de praktijk zie. Ik merk dat gezinnen die we lang en intensief begeleiden er vaak het beste uitkomen. Dat is het me meer dan waard.”