““Creativiteit heb ik van huis uit meegekregen. Ik groeide op in een oud huis waar altijd wel iets te klussen was. Mijn ouders zijn allebei handig en creatief en betrokken mijn zusjes en mij overal bij. Zij deden voor hoe we iets moesten doen en wij deden het na. Dan gingen we bijvoorbeeld schilderen of iets repareren of zelf in elkaar zetten. Dingen aanpakken en oplossingen bedenken als je vastloopt, zit voorgoed in mij. Als er bij mij thuis iets kapot is, repareer ik het zelf. Het leerde me ook out-of-the-box denken.  

Best passende oplossing 

Dat komt goed van pas bij Parlan. We werken met cliënten met complexe hulpvragen, veelal zijn er wachtlijsten en we hebben te maken met een beperkte capaciteit. Dat betekent dat je vaak moet puzzelen als een gezin zich aanmeldt. Welke collega heeft ruimte? Welke expertise is nodig? Is dat beschikbaar binnen ons eigen team of moeten we daarbuiten kijken? Het samen met collega’s zoeken naar de best passende oplossing voor een cliënt vind ik een van de leukste dingen van mijn werk. Mijn uitgangspunt is altijd: denk in mogelijkheden. Kijk naar wat wél kan.   

Ik wil wel bij jou 

Wat indruk op me heeft gemaakt, is de jongen met PTSS die lang bij ons woonde. Na zijn achttiende verhuisde hij naar een voorziening binnen de volwassenenzorg. Hij wilde graag een behandeling volgen, maar niet bij een onbekende hulpverlener. Hij had te veel meegemaakt en kon het vertrouwen niet meer opbrengen. Als zijn voormalige gedragswetenschapper kende ik hem goed. ‘Ik wil wel bij jou’, zei hij. Dat lag ingewikkeld, want hij was inmiddels volwassen en niet meer in behandeling bij Parlan.   

Blij van 

We zijn gaan kijken hoe we er een mouw aan konden passen. We wilden hem niet loslaten, dat voelde helemaal niet goed. Uiteindelijk hebben we het zo aangepakt dat ik zijn behandelaar werd, een ambulante collega nauw betrokken bleef en een andere collega samen met mij de EMDR-therapie verzorgde. Inmiddels heeft hij superveel stappen gezet. Hij laat weer mensen in zijn leven toe en durft zonder angst over straat. Daar word ik blij van. We keken naar wat het beste was voor hem, en het werkte. Vindingrijkheid is voor mij geen doel op zich. Het gaat erom dat een jongere krijgt wat hij of zij nodig heeft, ook als dat niet standaard is.   

De objectieve collega 

Een mooi voorbeeld van vindingrijkheid binnen Parlan vind ik ook de objectieve collega. Dat is een collega die niet bij een behandeling betrokken is maar aansluit tijdens een MDO om er met een frisse blik naar te kijken. Ik vind het zelf leuk om de objectieve collega te zijn. Je kunt heel even meedenken met je collega’s over wat iemand in zijn behandeling kan helpen. Je kunt nieuwe ideeën en inzichten aanreiken. ‘Hee, heb je hier al eens aan gedacht?’ Of ‘Dit heeft mijn cliënt geholpen.’ Ik vind dat heel waardevol. Samen vind je de beste aanpak uit.   

Ga het proberen 

In mijn coördinerende rol, als inhoudelijk manager, zeg maar, probeer ik ervoor te zorgen dat iedereen op zijn plek zit, dat zijn of haar kwaliteiten optimaal benut worden. En ik vind het belangrijk dat collega’s doen wat ze leuk vinden. We hebben een collega die veel voor ons intensieve opvoedteam werkt. Maar ze vindt het ook leuk om jongeren te coachen. Zoiets hebben we nog niet in de Kop. Dan krijgt zo iemand wel de mogelijkheid om het op te starten. Ga het proberen en kijk wat je nodig hebt. Als het aanslaat kunnen we er een nieuwe dienst van maken.   

Inhoudelijk meedenken 

Wat ik leuk vind aan mijn werk als regiebehandelaar is om zware stenen uit iemands rugzak te halen zodat hij of zij weer het normale leven in kan. Het leuke van mijn coördinerende rol is dat ik als gedragswetenschapper vanuit de inhoud over beleid mag meedenken. En ik dingen kan oppakken die anders blijven liggen. Ik denk nu na over hoe we zo effectief mogelijk kunnen vergaderen. Dat kan wel wat korter en concreter. Het mooie is dat ik in mijn nieuwe rol op niemand hoef te wachten en ermee aan de slag kan. Ik ben een doener. Ik wil resultaat zien.”