Op één plek

Toen ik mijn loopbaan in 1995 begon, was doorplaatsen in de jeugdzorg niet meer dan normaal. Pas de laatste jaren is daar verandering in gekomen. Bij Parlan hebben we na de sluiting van Transferium in 2020 gezegd ‘Dat willen we niet meer’. We willen dat kinderen op één plek opgroeien. Dat zorgt voor zekerheid en vertrouwen. En voor rust in het koppie. We zijn toen gestart met kleinschalige woonvoorzieningen: huizen waar kinderen onder begeleiding wonen. Daarin zijn we een voortrekker geweest in Nederland.

Om het kind heen staan

Als je het dan over ‘ervoor blijven gaan’ hebt, dat zit voor mij heel erg op het moment dat het lastig wordt. Als een kind heel moeilijk gedrag laat zien dan is van oudsher de reflex dat het naar een andere woonplek moet. Maar dan moet je juist om het kind heen gaan staan en kijken wat het nodig heeft zodat het wel op de kleinschalige woonvoorziening kan blijven wonen en opgroeien. Dus gaan we praten en overleggen met begeleiders, mentoren, gedragswetenschappers, gemeenten, voogden. En als het nodig is, halen we expertise van buiten. Een kind wegsturen is geen oplossing, volhouden wel.

Ze gaan je testen

Dat kan zwaar zijn, en dan druk ik het nog zacht uit. De kinderen die we begeleiden zijn in wezen superlief maar ze hebben van alles meegemaakt waardoor ze gewend zijn om afgewezen te worden. Dus gaan ze je testen. Of jij ze ook afwijst als ze lelijk tegen je doen. Ze zoeken je zwakke plek en daar gaan ze op drukken. Niet 24 uur per dag maar zo af en toe. ‘Ik hoop dat je onder een vrachtwagen komt’ of ‘Ik hoop dat er iets met jouw kind gebeurt.’ Dat is vrij heftig als iemand dat tegen je zegt. Je gaat vanzelf wel een keer uit je raam.

Steunstructuur

Op zulke momenten is het fijn en noodzakelijk dat je collega’s hebt op wie je kunt terugvallen. Daar hebben we een steunstructuur voor, zoals ik het noem. Dat zit in kleine en grote dingen. We hebben uiteraard een groepsapp met elk team, maar we komen ook een keer in de twee weken fysiek bij elkaar. Ik vind het belangrijk om mensen te zien. Je maakt wat makkelijker een praatje. ‘Hee, hoe gaat het?’ Mijn taak is om ervoor te zorgen dat iedereen zijn werk zo goed mogelijk kan doen. Dan is het handig als je weet hoe iemand zich voelt of wat er speelt op de werkvloer.

Uitproberen en volhouden

Mijn bewondering voor de mensen in mijn teams is groot. Zij werken dag in, dag uit met de kinderen en jongeren. Dat is mooi werk maar het is ook pittig. Als manager sta ik er iets verder vanaf. Voor mij is het van belang om in en uit te kunnen zoomen. Om oplossingen voor problemen te vinden. Dat is vaak ook een kwestie van uitproberen en volhouden, wat aansluit bij de Triple C-methode waar we nu mee werken: als je iets bedenkt, geef het dan vijf of zes weken de tijd. Voorheen als iets niet meteen werkte, bedachten we bij de eerstvolgende vergadering wat nieuws.

Highlights voor slapen

Een mooi voorbeeld is de highlights die we op een kleinschalige woonvoorziening hebben geïntroduceerd. Daar was veel onrust omdat de kinderen ’s avonds niet naar bed wilden of durfden. ’s Nachts komen de monsters, zogezegd. We hebben toen highlights bedacht. We maakten met kinderen de afspraak voor vijf vaste rituelen op een dag. Bijvoorbeeld douchen, een podcast luisteren, ’s nachts de deur op een kier of een lampje aan. Elke begeleider was daarvan op de hoogte en ging erin mee. Na een maand werd het rustiger omdat er een vast ritme en meer voorspelbaarheid was. Doordat we het de tijd gaven, kon het aanslaan. Volhouden loont.”