Open sollicitatie

In 2021 stuurde ik een open sollicitatie naar Parlan. Ik had zelf drie jonge kinderen en wilde graag met kinderen in de leeftijdscategorie van 0 tot 6 jaar werken vanuit de IMH-visie. Een groep die me toen zeer aansprak, en nog steeds trouwens. Het mooie van werken met jonge kinderen is dat ze nog een heel leven voor zich hebben. Hoe vroeger je kunt helpen bij problemen, hoe meer je preventief kunt werken. We weten inmiddels dat jeugdtrauma een van de grootste voorspellers is van problemen op latere leeftijd. Door passende behandeling op jonge leeftijd kun je veel leed voorkomen.   

Echt contact

Wat ik belangrijk vind in mijn werk is dat je oprecht geïnteresseerd bent en echt contact maakt. Met het kind, maar ook met de ouders. Ik probeer altijd naast ouders te staan en een relatie op te bouwen. Ik wil weten wie het zijn, wat hun achtergrond is, welke zorgen ze hebben. Dat helpt ook om het kind beter te begrijpen. We doen het samen. 

Opbouwen van een relatie

 Een intake is altijd met de ouders én het kind. Dan kan ik zien hoe de onderlinge interactie is. Hebben ze aandacht voor hun kind, wat doen ze als het begint te huilen? Het gesprek zelf ga ik open in. Ik werk niet met lijstjes van dit en dat moet ik vragen. Ik kijk wat er gebeurt en speel daarop in. Als een kind iets slims doet of zegt, dan benoem ik dat. En als het bijvoorbeeld aan het neuriën is, zeg ik ‘Wat leuk, doet ze dat thuis ook?’ Het gaat om het opbouwen van een relatie.  

Echt zien

 ‘Echt zien’ is hoe ik in mijn werk sta. Nieuwsgierig zijn, willen weten, willen helpen, contact maken. Tegelijk is het ook letterlijk zien. Op basis van mijn ervaring weet ik dat observeren minstens zo belangrijk is als de tekst die je terugkrijgt als je iemand een vraag stelt. Als je in een ruimte zit met ouders en hun kind, kijk dan wat er gebeurt en wat er gezegd wordt en laat daar je gedachten over gaan. Waarom doet hij dit? Of waarom zegt ze dat? Mijn advies aan collega’s is: leun achterover, kijk en luister. 

Videobeelden

 Dat levert al snel waardevolle informatie op waar je wat mee kunt. Ik vergeet nooit het jongetje dat niet praatte. Tijdens een video-opname in de speelkamer zagen we dat zijn vader geen woord tegen hem zei. ‘Hij zegt toch niets terug.’ We lieten bij het terugkijken van videobeelden zien dat het kind soms wél reageerde op wat zijn moeder zei en dat praten dus heel belangrijk is. Bij het afsluitende huisbezoek zat vader met zijn zoon te spelen en hardop te benoemen wat hij deed. ‘Kijk, dit is een trein. Als we hier instappen, kunnen we meerijden.’ Wat een verschil met die eerste keer. Het was ontroerend om te zien.