“Zeventien jaar werk ik nu bij Parlan. Eerst als orthopedagoog op de dagbehandeling, daarna in een meer beleidsmatige rol bij het IKEC in Hoorn. Als er één waarde is die er voor mij uitspringt en die je op Parlan kunt plakken, dan is het ‘vindingrijk’. Dat geldt zowel voor Parlan als voor haar medewerkers. Als organisatie zijn we flexibel en hebben we het lef om te veranderen als de situatie daarom vraagt. Tegelijkertijd zoeken we met elkaar elke dag opnieuw naar wat het beste werkt voor een kind.

Parlanners in de klas

Bij het IKEC ben ik aan de slag gegaan met het integreren van jeugdhulp in het onderwijs. Tien jaar geleden waren dat twee aparte werelden. Leraren kwamen naar ons toe om een stukje onderwijs voor kinderen te verzorgen. Dat wilden we niet meer. Kinderen moeten zo normaal mogelijk opgroeien. Dat betekent dat ze vanaf hun vierde naar school gaan. Daar hebben we jeugdhulp aan toegevoegd. Nu hebben we daar waar nodig medewerkers van Parlan in de klas om kinderen te begeleiden.

Programma op maat

Dat klinkt als een eenvoudige omzetting maar dat was het allesbehalve. Er komt veel bij kijken. Je hebt een duidelijke visie nodig. Je moet alle betrokken partijen en partners op een lijn krijgen. Je moet de financiering regelen. Je moet op een andere manier gaan werken en aansluiten bij kinderen in de klas. Dat betekent dat je programma’s op maat gaat maken voor kinderen. En die moet je dan weer inpassen in het onderwijsprogramma van de klas. Zoiets krijg je niet voor elkaar zonder lenigheid en creativiteit.

Iets extra’s

Dat vragen we ook van medewerkers. In een klas van vijftien zitten vijftien kinderen die iets extra’s nodig hebben. De een is snel boos, de ander is angstig of overprikkeld. Je moet eerst uitvinden waar dat gedrag vandaan komt. De oorzaak kan bij elk kind anders zijn, wat het ingewikkeld maakt. Als je dat helder hebt, kun je doelen stellen en kijken hoe je die bereikt. We ondersteunen zoveel mogelijk in de klas omdat dat de plek is waar het kind uiteindelijk weer zelfstandig moet gaan functioneren. Soms is het nodig om even uit de situatie te gaan. Met het ene kind ga je naar buiten, met het andere ga je iets met handvaardigheid doen omdat het creatief is.

Faalangst

We hebben een keer een jongetje met extreme faalangst begeleid. Hij vond het heel spannend in de klas, was bang om te spreken en zat steeds op het toilet. We kwamen er maar niet doorheen. Toen kwam iemand op het idee om met Teams aan de slag te gaan. Dat voelde veilig. De begeleider van Parlan zat samen met hem achter de computer. Stapje voor stapje hebben we het opgebouwd. Eerst een-op-een met de docent en zo verder. Uiteindelijk stond hij alleen voor de klas om een spreekbeurt te houden. Geweldig! Ik vind het een mooi voorbeeld van ‘vindingrijk’. Blijven zoeken en proberen wat werkt.

Continu vernieuwend

Wat dat betreft ben ik de afgelopen zeventien jaar samen met mijn collega's continu vernieuwend bezig geweest. Er is voortdurend afstemming met het onderwijs over hoe we de kinderen het beste kunnen ondersteunen. Zelfstandigheid en creativiteit is vereist. Als je zes kinderen begeleidt in een klas moet je bij het ene kind vaak iets anders doen dan bij het andere. Je moet flexibel denken en uitvinden wat werkt. Dat is niet voor iedereen weggelegd. Maar het is ontzettend mooi en waardevol als het lukt. Dat maakt het fantastisch werk.”