Fenna Ineke, gedragswetenschapper wonen in Den Helder en daarnaast werkzaam binnen ons Regionale Integrale Team De Kop, en Willemiek Kooijman, psychiater in de regio De Kop en Zuidwest Friesland, nemen regelmatig de tijd om met elkaar in gesprek te gaan over hun werk. Over wat werkt in de praktijk, waar ze tegenaan lopen en wat altijd beter kan.

Wat hen verbindt, is de manier waarop zij kijken naar hun werk: nieuwsgierig, relationeel en altijd met de vraag wat helpt hier nu echt?

“We nemen bewust de tijd om elkaar vragen te stellen,” vertellen ze. “Over ons werk, over waar we energie van krijgen, maar ook over wat beter kan.”

Naast hun dagelijkse werkzaamheden zijn zij beiden actief betrokken bij de ontwikkeling van Parlan. Fenna denkt mee over de verdere implementatie van Triple‑C binnen de organisatie. Willemiek neemt deel aan de behandelstaf, een adviesorgaan dat de belangen van behandelaren behartigt. Samen met vele andere collega’s hebben zij het afgelopen jaar ook bijgedragen aan de ontwikkelingen rondom de meerjarenstrategie, missie, visie en het besturingsmodel.

 Wat betekent ‘leren’ in de praktijk?

Voor Fenna en Willemiek is Parlan een lerende organisatie. Dat klinkt misschien groot, maar in de praktijk betekent het vooral: blijven onderzoeken, durven veranderen en niet meteen oordelen.

“In ons werk met kinderen en gezinnen gaat het om gelijkwaardigheid,” leggen ze uit. “Samen richting geven aan een betekenisvol en menswaardig bestaan.”

Die manier van werken wordt gevoed door samenwerking met experts van buiten én door methodieken zoals Triple‑C. Daarbij staat niet het gedrag centraal, maar de mens. De vraag is steeds: wat is er nodig om het dagelijks leven zinvol vorm te geven? Door zonder oordeel te luisteren en oog te hebben voor menselijke behoeften, krijgt die visie handen en voeten in het dagelijks werk.

Elkaar als collega’s blijven opzoeken

Dat onderzoekende werken doen Fenna en Willemiek niet alleen met cliënten en gezinnen, maar juist ook met collega’s.

“Het is mooi om te merken hoe we elkaar weten te vinden,” zeggen ze. “Dat geeft veel werkplezier.”

Binnen de multidisciplinaire teams voelen zij zich gezamenlijk verantwoordelijk voor het welzijn van kinderen, gezinnen én collega’s. Een stevige steunstructuur helpt daarbij: weten dat je op elkaar kunt bouwen, vragen kunt stellen en samen blijft leren en ontwikkelen.

Niet denken in hokjes

Bij Parlan wordt volgens Fenna en Willemiek niet gedacht in vaste kaders.

“We kijken over de grenzen van ons eigen vakgebied heen,” vertellen ze. “Om te kunnen doen wat nodig is.”

De diversiteit aan expertise binnen Parlan maakt het mogelijk om snel te schakelen en samen te werken, ook over regio’s heen. Zo kan een collega uit het RIT‑team worden ingezet om jongeren op een vertrouwde en passende manier traumabehandeling te bieden  binnen een KWV, in hun vertrouwde omgeving. Tegelijkertijd ondersteunt die collega het team van jeugdzorgwerkers in wat deze jongere op de woning nodig heeft. Een voorbeeld van hoe disciplines elkaar versterken in de praktijk.

Relatiegericht werken als basis

Een belangrijk uitgangspunt in hun werk is relatiegericht werken: echt zien en luisteren.

“Het bouwen aan vertrouwen is essentieel,” zeggen Fenna en Willemiek. “Met het kind én met diens verzorgers.”

Als behandelteam ondersteunen zij niet alleen de cliënt, maar ook elkaar. Kinderen en hun verzorgers hebben professionals nodig die samenwerken. Door hulp te vragen en samen op te trekken, geven zij het voorbeeld: je hoeft het niet alleen te doen.

Samen rondom een jongere staan

Ze noemen meerdere situaties waarin collega’s samen verantwoordelijkheid namen. Zoals bij het organiseren van een passende woonplek voor een jongere die bij Parselijn verbleef.

“Door als team om hem heen te gaan staan en flexibel te blijven, konden we hem in de regio laten wonen,” vertellen ze. “Zijn daginvulling bleef behouden en hij kon dicht bij zijn netwerk blijven.”

Dichtbij blijven en loslaten

Het uiteindelijke doel is altijd hetzelfde: de eigen kracht van cliënten versterken.

“We blijven zo lang als nodig dichtbij,” zeggen Fenna en Willemiek, “en laten los wanneer het kan – of houden vast als dat nodig is.”

Die gezamenlijke inzet, het blijven leren en het samen dragen van verantwoordelijkheid: dát is wat hun werk betekenis geeft en energie oplevert.