Denah Jessurun: Begeleider AMV
"Ik ben mentor, moeder en zus ineen"


"Ik ben mentor, moeder en zus ineen"
Denah Jessurun is begeleider AMV. Ze helpt minderjarige vluchtelingen die alleen in Nederland terecht zijn gekomen met integreren en een nieuw leven opbouwen. Tegelijkertijd doet ze een master forensische orthopedagogiek. Een gesprek over zelfredzaamheid, groeien, het vergroten van je wereld, verkeersborden en meer.
Onderdak en zorg
Jongeren die uit hun land vluchten doen dat niet uit luxe. Ze laten alles achter wat ze lief is, riskeren hun leven en komen alleen aan in een ver en vreemd land dat ze niet kennen en waar ze de taal niet spreken. Parlan biedt hulp. Denah: “We vangen ze op en zorgen voor onderdak in kleinschalige wooneenheden, zoals dat heet, huizen waar een aantal jongeren kunnen wonen. Ik ben verantwoordelijk voor een van die huizen. Bij mij in huis heb ik twee jongens uit Syrië en twee uit Eritrea.
Zelfredzaamheid
Ze runnen met elkaar een huishouden, wat lastig is als je zo jong bent, het zijn nog maar pubers. Ik begeleid ze daarin, maak ze wegwijs in Nederland en help ze met allerlei praktische zaken. Met aanmelden voor school, het vinden van een bijbaantje, een sollicitatiebrief schrijven, een busabonnement kopen, een zorgverzekering aanvragen. Wat belangrijk is, is dat ze straks zelfredzaam zijn. Op hun 21e moeten ze al op eigen benen staan. Tot die tijd kunnen ze hier in huis blijven.
Moederrol
Voor die jongens ben ik een mentor, moeder en zus ineen. Als ze ziek zijn, krijg ik allemaal appjes. ‘Ik voel me niet lekker, wat moet ik nu doen?’ Als het over meisjes gaat, ben ik hun zus. Laatst had ik een gesprek met een jongen uit een ander huis. ‘Er is een meisje, ik heb gevraagd of ze wil trouwen.’ Hij was verbaasd dat ze nee zei. Je gaat veel te snel, zei ik. Je moet haar eerst leren kennen, dan vraag je haar een keer uit. Je moet het langzaam opbouwen.
Grotere wereld
Mijn werk vind ik mooi en waardevol. De jongens die ik begeleid, willen wat van hun leven maken. Je ziet ze groeien in zelfstandigheid en zichzelf ontwikkelen. Nederlands spreken gaat steeds beter. Eén jongen is bezig met de theorie voor zijn rijbewijs. Laatst vroeg hij me: wat betekent dat verkeersbord? Ik wist het niet maar hij kon het me uitleggen haha. Mooi vind ik ook dat ik via mijn werk andere culturen leer kennen. Het vergroot je wereld.
Flexibele uren
Voor elke jongere die ik begeleid, staat 7 uur in de week. Dat komt neer op een werkweek van 28 uur. Dat combineer ik met mijn studie. Ik doe nu een master forensische orthopedagogiek. Het voordeel van mijn werk is dat je het voor een groot deel zelf kunt invullen. Je bepaalt je eigen agenda. Daardoor ben ik heel flexibel en kan ik mijn studie prima eromheen plannen. En wat leuk is, is dat ik voor mijn studie nu ook stageloop bij Parlan.
Steun bieden
Wat ik indrukwekkend vind van de jongeren die ik begeleid, zijn hun verhalen. Wat ze hebben moeten doorstaan om hier te komen. En wat ze meemaken nu ze hier zijn. Een van de jongens uit Eritrea kan al drie maanden geen contact met zijn familie maken. Hij is als de dood dat er wat gebeurd is. Ik probeer hem zo goed mogelijk te steunen. Tegelijkertijd ben je machteloos. Het zijn situaties waar je niet altijd raad mee weet. Dan is het fijn dat er anderen zijn met wie je daarover kunt sparren.
Collegialiteit binnen Parlan
Als er iets is, bel ik een collega van een ander huis. Of ik ga langs en we drinken samen een bakkie. ‘Hee, ik loop hier tegenaan, hoe zou jij dat oplossen?’ De collegialiteit is groot. We helpen elkaar waar mogelijk. In de vakanties plannen we ook vaak met de verschillende huizen een activiteit. Dan gaan we een dagje padellen, naar de dierentuin of varen. Dat is voor de jongens en meiden ook leuk, dan ze weer eens andere gezichten.”

Werken bij Parlan is uitdagend, dankbaar en betekenisvol. We maken een groot verschil in het leven van de meest kwetsbare kinderen in Noord-Holland, door een veilige omgeving voor ze te creëren. Help je mee?
