De dag van Sharon

8.30 uur | Opstarten

 De werkdag begin ik met een kop koffie. Ik neem mijn agenda door en zie dat ik start met een sollicitatiegesprek. 

09.00 uur | Sollicitatiegesprek

 We zoeken een nieuwe collega die jongeren uit Syrië en Eritrea op een KWE-locatie gaat begeleiden, een kleinschalige wooneenheid. Mijn collega van HR en ik zijn enthousiast over de kandidaat. We nodigen haar uit voor een tweede gesprek, ook al heeft ze geen ervaring met de doelgroep. We zijn onder de indruk van haar persoonlijkheid en cultuursensitiviteit.

 10.00 uur | Beluurtje

 Tijdens mijn dagelijkse beluurtje loopt alles door elkaar. Ik bel, mail en app met collega's, externe partners, HR, mijn manager. Net had ik de gemeente aan de lijn over de huisvesting voor een jongere die zelfstandig gaat wonen. Nu de roostermaker bellen vanwege een personeelstekort. Het beluurtje van vandaag duurt een half uur: ik moet naar Midwoud.

 11.00 uur | Buurtoverleg

 In Midwoud openen we binnenkort een kleinschalige wooneenheid. Samen met de wethouder, de woningcorporatie en mijn manager gaan we in gesprek met buurtbewoners. Ik ben gespannen. Niet iedereen staat positief tegenover de komst van ‘onze’ jongeren.

 Tijdens het overleg luisteren we naar hun zorgen en nemen we alle tijd om hun vragen te beantwoorden. Dat gaat goed. Aan het einde van de bijeenkomst worden de toekomstige bewoners zelfs uitgenodigd voor de eerstvolgende buurtbarbecue.

 13.00 uur | Sparren

 Eens in de zes weken overleg ik met partners uit het hele land die ook AMV-jongeren opvangen en begeleiden. Dat is toevallig vandaag. We bespreken ontwikkelingen, delen ervaringen en denken samen na over vraagstukken waar locaties tegenaan lopen.

 Dat komt goed van pas en gebruik ik om na te denken over de invulling van nieuwe locaties en de ontwikkeling van onze AMV-zorg. Binnen mijn functie is daar veel ruimte voor. Zo groei ik als leidinggevende maar ook als veranderaar. Dat maakt het werk extra interessant.

 15.00 uur | Skeeleren

 Vanmiddag werk ik mee op de woongroep in Blokker. Zodra ik binnenkom, vraagt een jongere of ik weer mee ga skeeleren. ‘Natuurlijk!’. Mijn skeelers liggen standaard achter in de auto. We ‘schaatsen’ weg. Geen zware gesprekken of ingewikkelde onderwerpen, gewoon genieten. De band die je opbouwt, helpt je in je werk. Op momenten dat een jongere het moeilijk heeft, maakt die vertrouwensrelatie het gemakkelijker om ondersteuning te bieden.

 16.00 uur | Coachingsgesprek

 Als teamleider vind ik het belangrijk om te weten hoe het met mijn collega's gaat. Daarom plan ik regelmatig coachingsgesprekken in. Vandaag combineren we dat met een wandeling. We hebben het uiteraard over het werk, maar ook over andere dingen. Die informele gesprekken leveren vaak de mooiste inzichten op.

 17.30 uur | Kabsah

 De jongeren van de woongroep hebben gevraagd of ik blijf eten. Er staat kabsah op het menu, een gekruid rijst- en vleesgerecht uit Syrie. Dat is het mooie van het werk, door de verhalen, de tradities en de gerechten leer je nieuwe culturen kennen. Kabsah maak ik nu zelf ook. Ik ben er dol op. Voor we gaan eten vraagt een jongere of ik hem nog kan helpen met het schrijven van een sollicitatiebrief. Vanzelfsprekend.

19.00 uur | Mijn eerste half jaar Parlan

 In de auto op weg naar huis sta ik nog even stil bij mijn eerste half jaar Parlan. Het was enerverend. Wat me aanspreekt is dat je niet alleen teamleider bent en achter een bureau zit maar ook dat je contact hebt met allerlei externe partners en met de jongeren. Je staat met één been in de praktijk. En de hectiek vind ik mooi. Je weet nooit hoe een dag loopt. Daarbij blijven we bouwen, ontwikkelen en zoeken naar wat de jongeren nodig hebben. Dat vraagt om flexibiliteit, creativiteit en improvisatievermogen. Als jij dat hebt, zie ik je hopelijk snel.